zaterdag 16 maart 2019

DE VLOEK VAN DE VLIEGENDE OLIFANTES - Kate DiCamillo (Lannoo)

De Nederlandse titel van deze mooi gloeiende kinderroman is misleidend: dit is géén boek over circusartiesten. Datzelfde geldt voor de omslagfoto waarop we een meisje aan de trapeze zien, ook hiervan geen spoor in het boek. De hoofdpersoon van Louisiana's way home, zoals het boek oorspronkelijk heet, is Louise Olifante, een niet-circus-meisje dat opgroeide met haar, laten we zeggen, op z'n minst onorthodoxe oma. Die haar in het begin van het boek in een auto duwt en de grens van de volgende staat overgaat om aan 'de vloek' die de familie teistert te ontsnappen. Louise begrijpt niet precies wat er gebeurt, en dat duurt ook nog een tijd. Wat volgt is een zoektocht van het dappere, innemende meisje naar mensen die vriendelijk zijn, naar een plek om te blijven. Maar het boek eindigt prachtig warm - ik verklap niks.
De vloek van de vliegende olifantes is een van de vele bijzondere boeken van DiCamillo. Uiteraard merken we dat ook in de dialogen. DiCamillo-kinderen zeggen dingen als 'Ik ben op een tragisch moment van duisternis en wanhoop in een gat gevallen'. Dit keer is de hoofdpersoon verdwaalder dan ooit, maar blijkt haar beloning (en die voor de lezer) navenant. En let op de onvergetelijke bijpersonages - vintage DiCamillo!  

Dit boek werd vertaald door Harry Pallemans.

maandag 11 maart 2019

DE WOLF KOMT ECHT NIET - Myriam Ouyessad & Ronan Badel (Gottmer) - VOS IS EEN BOEF - Daan Remmerts de Vries (Gottmer)

Bij uitgeverij Gottmer verschenen twee geestige prentenboeken. De wolf komt echt niet, vertaald uit het Frans, leunt op één geweldige grap. Een klein haasje hoort haar moeder uit om te weten hoe groot de kans is dat er een wolf aan de deur zal komen. Het aardige van de grap is, dat als je de uitkomst eenmaal kent, er nóg meer lol te beleven valt bij het opnieuw lezen van het boek. De tekeningen zijn in een fijne, losse stijl en bevatten komische details. Dat begint al op de titelbladzijde.

Dit boek werd vertaald door J.H. Gever. 

In Vos is een boef van Daan Remmerts de Vries wordt er bij Vos aangebeld. Als hij opendoet (we zien dat Vos een groot portret van zichzelf aan de muur heeft hangen) staat Dodo voor de deur, die collecteert voor de uitstervende dieren. Als Dodo daarna niet meer wordt gezien, worden Das en Wasbeer (vrienden van Vos) achterdochtig. Wat voert Vos in zijn schild? Dat het allemaal heel anders loopt, hoef ik hier niet te betogen, maar met name door het opduiken van een... tandenborstel, loopt alles vooral heel erg gééstig anders. Vos is een boef is een heerlijk nieuw prentenboek van Daan Remmerts de Vries. 

zaterdag 9 februari 2019

BOVEN OP DE BERG - Marianne Dubuc (Querido)

Boven op de berg is een stralend boek. Het vertelt in karige tekst en heel veel beeld het kalme verhaal van Mevrouw Das die elke dag de berg naast haar huis beklimt, na een lange meanderende wandeling. Op een dag is er een klein katje dat nieuwsgierig toekijkt vanachter een struikje. Mevrouw Das brengt de liefde voor de natuur, voor de kleine dieren en het grootse landschap, over op het katje. Totdat mevrouw Das wat ouder wordt, het katje inmiddels net zo verslingerd is geraakt aan wandelen, en op een dag merkt dat er iemand vanachter een struikje nieuwsgierig toekijkt.

Het zijn de heldere kleuren van dit boek, de tevreden uitdrukking op de snoeten, het zijn de vogeltjes en de andere dieren, het is het groen van de bomen, het blauw van de lucht, het zijn de uitsnedes, de arceringen en de potloodstrepen - het is alles bij elkaar dat van Boven op de berg een pleidooi voor het ademen maakt.

Dit boek werd vertaald door Jacques Dohmen.

woensdag 9 januari 2019

OME JAAP HEEFT ZEVEN ZUSSEN - Bette Westera, met tekeningen van Jeska Verstegen (Zwijsen)

In een serie die aansluit bij leesmethode Estafette verscheen al een tijdje geleden een heel aardig versjesboek. Het werd geschreven door een van onze bekendste dichters: Bette Westera, In het vrolijke Ome Jaap heeft zeven zussen staan vijftien verzen over familieleden. In strofes met heldere en strak gehanteerde rijmschema's, en met een lekker voorleesbaar metrum, vertelt Westera over verre neven, lelijke ooms en rare tantes.
De tekeningen van Jeska Verstegen zijn met zichtbaar plezier gemaakt, en beslaan steeds een hele bladzijde naast ieder gedicht.

Mijn drie favoriete verzen zijn 'Als' (waarin een jongetje zich afvraagt wat er van hem geworden zou zijn als zijn moeder zijn tante was), 'Ome Jaap' (waarin virtuoos rijmend verteld wordt dat er allerlei apen, schapen, zussen en poezen in het bed van deze oom liggen) en vooral 'Oer-opa', dat gaat over 'de opa van de opa van de opa van de opa van de opa van mijn opa', en zijn dagelijkse bezigheden. Met een heel geinige dubbele laatste strofe (excuus voor de spoiler) -

'Hij was een echte jager.
Hij ging nooit naar de slager,
maar holde door de bossen
en daar schoot hij dan een beest.

Hij zocht met oma samen
naar bessen en naar bramen.
Als hij dat nooit gedaan had,
dan was ik er niet geweest.'

dinsdag 1 januari 2019

DE TUNNELS - Dave Eggers (Moon)

Dave Eggers is een van de schrijvers die ik het meest bewonder. Dat komt door zijn prachtige Wat is de Wat, geschreven op basis van het levensverhaal van Valentino Achak Deng, maar ook door boeken als De monnik van Mokka, Max (en de Wild Things) en het schitterende Helden van de grens. Hij schreef al enkele (niet in het Nederlands vertaalde) prentenboeken, maar vorig jaar kwam dan ook zijn avonturenverhaal De tunnels hier uit.

Het is een recht-toe-recht-aan verhaal geworden, over de twaalfjarige Gran die met zijn ouders en zusje in een klein dorpje komt wonen en op school alleen opgemerkt wordt door de even oude Catalina. Die, als hij haar een keer na schooltijd volgt, door een deur in de grond lijkt te verdwijnen. Gran komt achter het droevige verhaal van het dorp (en van veel andere plekken op aarde), waar bovengronds verdriet heerst, hetgeen ondergronds ruimte maakt voor angstaanjagende Holtes. In een wervelend relaas vertelt Eggers hoe de twee, samen met anderen, de Holtes te lijf gaan.

Het boek heeft een enorme vaart - gaat soms zelfs té snel - en Eggers bedient zich van een ouderwetse vertelstem, die soms zelfs letterlijk genoemd wordt, 'de verteller' geeft dan even aan wat hij denkt, en dat soort boeken zijn we hier niet gewend. Maar De tunnels is daarmee een pretentieloos vlot leesbaar verhaal geworden, met aardige tekeningen van Aaron Renier.

Dit boek werd vertaald door Karin Pijl.  

zaterdag 29 december 2018

DE BROMVLIEGZWAAN - Arend van Dam, met tekeningen van Anne Stalinski (Van Holkema & Warendorf)

Arend van Dam is bekend van zijn boeken over geschiedenis, met name van de reeks die begon met Lang geleden, waarin hij verhalen aanwendt om de historie te doorkruisen. Dat principe is dit keer ook gebruikt in een boek dat er net wat anders uitziet, wat speelser en kleiner van formaat: het aanstekelijke De bromvliegzwaan. De ondertitel van dit boek luidt: 'en andere verhalen over onze taal'.

Het is een monter boek geworden, waarin Van Dam ons allerlei straatjes en steegjes intrekt om bijvoorbeeld iets te vertellen over het taalcentrum in ons brein, over het Fries, over Nederlandse woorden in het Russisch of Japans, of over de strijd die er is om wie nu echt de boekdrukkunst heeft uitgevonden. Heel interessant zijn de hoofdstukken over de talen die in Suriname of op de Antillen gesproken worden. Zijn grootse boek over ons slavernijverleden De reis van Syntax Bosselman indachtig toont Van Dam ons duidelijk hoe de Nederlandse kolonisten her en der hun overheersing in de eerste plaats doorvoerden door de oorspronkelijke inwoners het Nederlands op te dringen.

Hoewel de opbouw van deze uitgave duidelijk aangegeven wordt in het begin van het boek is juist de zwerftocht door de weetjes en verhalen zo leuk. Daarbij is alles heel vrolijk geïllustreerd door Anne Stalinski, en dat maakt dat De bromvliegzwaan lekker fris aandoet en vooral pret uitstraalt.  

vrijdag 28 december 2018

SILAS EN DE WOLF - Selma Noort (Leopold)

Silas is een aandachtig, gevoelig jongetje dat met zijn moeder vanuit de stad naar een dorp verhuist nadat zijn vader is omgekomen. De focus van dit boek is niet zozeer de verwerking van dat verdriet, al speelt dat wel op de achtergrond een rol. Waar het om gaat is hoe Silas zijn weg vindt in zijn nieuwe leefomgeving, waarin de bijzonderste ontmoeting die met een wolf in het bos is. Actueel: er komen steeds meer wolven de grens over en worden dus steeds vaker in ons land gezien. Maar ook Silas' contact met de brutale Rinke wordt beschreven én de bijzondere vriendschap die hij met een oude blinde dame opbouwt.

Het is een fijn universum dat Selma Noort ons hier toont. De mensen zijn goedwillend, en dat wat hard is (verdriet, maar ook bijvoorbeeld de jacht) wordt, ingebed in dagelijkse ervaringen, genuanceerd behandeld. Een fijn, winters leesboek dus, met een mooi omslagbeeld van Martijn van der Linden.