
Het bijzondere van deze jeugdroman is dat het één lange therapiesessie is. Het bestaat uit transcripties van de gesprekken die Liesbeth met haar therapeute heeft (nadat Liesbeth is opgenomen), uit een paar eigen notities en uit verslagen van de groepstherapiesessies waar ze aan deelneemt. Daarmee is het een boek als geen ander. Maar dat unieke gevoel zit 'm eigenlijk óók nog in iets anders - al lezende leren we Liesbeths verhaal steeds beter kennen, maar al lezende switchen we zelf ook steeds van idee en van mening. Knap is ook dat het eind- 'oordeel' na de laatste bladzijde even veelzijdig blijft als de vele kanten die aan Liesbeths verhaal zitten.