SUZIE GAAT TEKENEN - Jaap Robben/Benjamin Leroy (Gottmer) - BILLY ZOEKT EEN SCHAT - Catharina Valckx (Gottmer)

Uitgeverij Gottmer bracht weer twee prentenboeken uit die het bewijs zijn dat verdere delen in een serie niet minder dan de eerdere hoeven te zijn.

In de Suzie Ruzie-serie verscheen het vierde deel: Suzie gaat tekenen. Het 'Ruzie'-deel van haar naam is verdwenen, maar de jonge Suzie gaat bij het tekenen net zo fantasievol tekeer als ze in andere zaken in de vorige delen deed. Wat ze tekent komt tot leven, en dat is leuk als het om vleugeltjes voor je hond gaat, maar als je een monster afbeeldt dat van het papier af springt is dat toch weer iets heel anders. De tekeningen van Leroy zijn weer net zo fris als altijd (of misschien nog iets frisser? Ik weet het niet zeker, maar dit deel stráált echt). De combinatie van Leroys fijne contourlijntjes en de verfvlekken in de 'kindertekeningen' is heel geslaagd. De spread waarin Suzie op de rug van een tijger zit, samen met 'mannetje Klop' is echt schitterend van compositie.

Catharina Valckx staat altijd garant voor helderheid en kwieke humor, vooral ook in haar Billy-boeken. Billy en zijn vriend Pierke ontdekken in dit deel van de reeks een schatkaart en begrijpen al snel dat ze onder de grond moeten zoeken. Daar helpt mevrouw Mol hen verder, en aan het eind van het verhaal wordt een schatkist geopend... met feest tot gevolg. Opnieuw een aflevering om vrolijk van te worden.

MIJN ZUSJE HEEFT HET KLEINSTE HUIS - Merel Eyckerman & Marjet Huiberts (Gottmer) - PLASMAN - Benjamin Leroy & Jaap Robben (Gottmer)

Twee fijne nieuwe Gottmer-prentenboeken: in MIJN ZUSJE HEEFT HET KLEINE HUIS onderzoekt Marjet Huiberts in de fijn rijmende tekst allerlei woonvormen binnen een familie. Flat, bejaardenhuis, villa, rijtjeshuis - maar ook twee tantes samen, een deftige oom en tante, en alleenstaanden. Merel Eyckerman maakte er prachtige prenten bij, waarin de heldere behuizingen (in dunne lijnen) mooi combineren met de figuren van de mensen die ze bewonen. Het kleurgebruik is dat van een frisse nieuwe lentedag: bont maar zacht. Het boek eindigt in een mooie, zichzelf in de compositie omarmende, tekstloze spread waarin alle familieleden bijeenkomen rond de nieuwste aanwinst, het zusje dat even tevoren nog het fijnste, kleinste huisje bewoonde.

In PLASMAN is de stad in gevaar: de Verschrikkelijke Sneeuwman komt eraan. Maar alle superhelden hebben redenen om niet in actie te kunnen komen - en dus moet Plasman het doen. Het boek is een kijkfestijn geworden. De timing die Jaap Robben in zijn tekst legt zie je in beeld gespiegeld, met vele extra effecten. De superheldenmoeders die zich over het (dan nog) nietsnutje Plasman heen buigen, de vliegende Plasman die een strakke rechte lijn naar een urinoir plast, de overzichtsplaten van het stadje, met een piesgeel standbeeld, op elke spread is er grinnikend iets aan te wijzen. Het plezier dat Benjamin Leroy overduidelijk heeft gehad bij het tekenen spettert evenzo vrolijk het boek uit.
  

SUZIE RUZIE EN HET SCHAARTJE & SUZIE RUZIE EN DE STINKVINGER - Jaap Robben & Benjamin Leroy (Gottmer)

Suzie Ruzie is the new girl in town. Ze komt maar liefst met twee avonturen de kinderliteratuur binnengelopen en dat is leuk - want ze mogen er meteen allebei zijn. In de Stinkvinger gaat het over geurtjes ('stankjes') die Suzie overal vandaan haalt - en haar arme hondje moet raden wat wat is. Het levert een zeer zintuiglijk verhaal op. In Het schaartje is het een zeer ongecontroleerd schaartje dat overal happen van neemt, móét nemen - en Suzie Ruzie draagt daar werkelijk geen enkele verantwoordelijkheid in. Jaap Robben schrijft heel fijne voorleesteksten, hij rijmt onnadrukkelijk en wijst zo de voorlezende ouders de weg.
De boeken moeten voor Benjamin Leroy een feest zijn geweest om te maken. Hij heeft het heel duidelijk naar zijn zin, want het tekenplezier spat ervan af. Ook zijn visuele grappen werken heel goed, juist omdat hij zich binnen de pagina's soms beperkt. De focus is goed, de dynamiek is goed, en dat zorgt samen voor het feit dat we uitkijken naar meer SR.

   

EEN AFSPRAAKJE IN HET BOS - Sylvia Vanden Heede & Benjamin Leroy (Lannoo) - ZO GROOT ALS PAPA - Bettie Elias & Frow Steeman (De Eenhoorn)

Beeld uit Vlaanderen - vaker wél dan niet de moeite waard. In EEN AFSPRAAKJE IN HET BOS wordt dat op exuberante wijze bewezen door Benjamin Leroy. Omdat het boek in samenwerking met het Agentschap voor Natuur en Bos is opgezet was Leroy dit keer iets meer aan de werkelijkheid gebonden, maar ook dat is geen probleem voor hem. De ijsvogels en kramvogels, de kamsalamanders en het vliegend hert: ze twinkelen van de pagina's. Een heel fijn kijk- en herontdekboek, dit EEN AFSPRAAKJE IN HET BOS.

In ZO GROOT ALS PAPA draait het om de rivaliteit tussen een broer en een zus, beiden stellen zich de toekomst voor en wel 'als ze zo groot zijn als papa'. In haar robuuste, bedrieglijk-naïeve stijl toont Frow Steeman ons die tijdsdromen. Soms volledig geschilderd, soms met contourlijnen in één kleur, maar altijd raken ze de essentie.

DE JACHT OP DE SABELTANDTIJGER - Pieter van Oudheusden/Benjamin Leroy - ZELDA DE PIRAAT - Pieter van Oudheusden/Merel Eyckerman (De Eenhoorn)

Uitgeverij De Eenhoorn eert de onlangs overleden Rotterdamse schrijver Pieter van Oudheusden met twee blinkende prentenboeken. Van Oudheusden schreef over de oertijd (DE JACHT OP DE SABELTANDTIJGER) en over piraten (ZELDA DE PIRAAT) en in beide gevallen is de tekst gevat en voorzien van een vrolijke plot. Bij ZELDA schiet je op de laatste pagina zelfs flink in de lach.
Bij de beide boeken is heel feestelijk beeld. Merel Eyckerman tekende een heerlijke bende piraten - en, verderop in het boek, een heerlijke bende piratenmoeders. Ze zijn zo divers als hun namen aangeven en de enscenering en het kleurgebruik maken het boek tot een uitschieter. Datzelfde geldt voor wat Benjamin Leroy deed in de DE JACHT OP DE SABELTANDTIJGER. Hij houdt het precieze midden tussen karikaturaal en verhalend, zijn opgejaagde dieren zijn hilarisch, en ook hier een vrolijke bende: die van de oerstam, waaruit Olun extra wordt belicht. Hij wordt namelijk de eerste rotstekenaar, en ook die rotstekeningen zijn prachtig. Twee heel fijne boeken, met goede teksten van een betreurd schrijver, die door twee van de beste tekenaars in vrolijk zonlicht worden gezet.
 

ALS IEMAND OOIT MIJN BOTJES VINDT - Jaap Robben & Benjamin Leroy (De Geus)

Bij Uitgeverij De Geus komen niet véél kinderboeken uit. Maar als ze er verschijnen, zijn ze goed. Niet in het minst omdat ze vaak van Robben & Leroy zijn. Na ZULLEN WE EEN BOS BEGINNEN? en DE ZUURTJES is ALS IEMAND OOIT MIJN BOTJES VINDT de derde samenwerking van dit wonderduo. Jaap Robben vond oude, vergeten woorden (graveeltje, cajoleer, avegaar) en schreef er een fijn lopend vers over (zeg ze maar eens hardop!) waarin het nieuw onstane dier-met-oude-naam de eigenschappen aanneemt van dat wat het woord oorspronkelijk betekende. Ingewikkeld? Helemaal niet, want de verzen zijn met evenveel plezier zonder die wetenschap te lezen. De tekeningen in kleur voegen een wereld toe. In die wereld kun je op zoek gaan naar het schuiertje dat kennismaakt met de klabak, naar de kwukel die in een moddergat valt en zo nog veel meer. Een heerlijk boek, en door de opzet en de samenwerking net even weer bijzonderder dan andere dichtbundels. Zeer boertig boek van deze twee snaphanen.