ONMOGELIJK BLAUW - Kate DiCamillo (Lannoo)

Onmogelijk blauw is het zelfstandig te lezen slotstuk van de trilogie van Kate DiCamillo die begon met Neem mijn hand en vorig jaar verderging met De vloek van de vliegende olifantes. Die boeken draaien om de drie vriendinnen Raymie (boek één), Louise (boek twee) en nu Billie.

Billie (14) heeft haar hond Flappy moeten begraven. Daarmee valt haar geluk weg. Ze verlaat op de eerste bladzijde van dit boek haar weinig zorgzame moeder en vertrekt naar een kustplaatsje een eind verderop. Daar maakt ze in hoog tempo - en behoorlijk bokkend, want het is een stug meisje, die Billie - kennis met allerlei mensen die stuk voor stuk het beste van hun leven proberen te maken. Ze krijgt werk in een visrestaurant, waar ze de verhalen leert kennen van zowel de eigenaar als Doris, Charles en Freddie, die in de keuken en de bediening werken. Billie krijgt onderdak bij de oude mevrouw Jola Jenkins, die in een oude, wiebelige caravan woont, met een dikke kat die voor niemand aandacht heeft, behalve voor Billie. Tenslotte leert ze er de bezoekers van het buurtwinkeltje kennen, en vooral de jongen die er werkt, Elmer, die ook zijn eigen beschadigde verleden heeft, maar ontsnapping vindt in de kunstgeschiedenis.

Onmogelijk blauw is misschien wel het beste boek van DiCamillo, schreef de New York Times, en dat zou best waar kunnen zijn (hoewel we natuurlijk prachtige kinderromans van haar kennen als Op de rug van de tijger en De zomer van Winn-Dixie.) Maar Onmogelijk blauw (oorspronkelijke titel: Beverly, right here) is zo'n boek dat als een stralende film aan je voorbijtrekt. Dat verdriet mengt met stralend geluk. Waarin personages voorbijkomt die in één, twee bladzijden geschetst worden en die je toch helemaal denkt te kennen. Het is een boek dat doet denken aan de beste Engelstalige kinderboeken uit de geschiedenis, zoals bijvoorbeeld die van Marilyn Sachs, die van E.L. Koningsburg, die van Betsy Byars vooral. Het is een hartverwarmend boek om in één keer uit te lezen - wat ik dan ook deed.

Dit boek is vertaald door Harry Pallemans. Bestel dit boek bij je lokale boekhandel, of hier.

DE VLOEK VAN DE VLIEGENDE OLIFANTES - Kate DiCamillo (Lannoo)

De Nederlandse titel van deze mooi gloeiende kinderroman is misleidend: dit is géén boek over circusartiesten. Datzelfde geldt voor de omslagfoto waarop we een meisje aan de trapeze zien, ook hiervan geen spoor in het boek. De hoofdpersoon van Louisiana's way home, zoals het boek oorspronkelijk heet, is Louise Olifante, een niet-circus-meisje dat opgroeide met haar, laten we zeggen, op z'n minst onorthodoxe oma. Die haar in het begin van het boek in een auto duwt en de grens van de volgende staat overgaat om aan 'de vloek' die de familie teistert te ontsnappen. Louise begrijpt niet precies wat er gebeurt, en dat duurt ook nog een tijd. Wat volgt is een zoektocht van het dappere, innemende meisje naar mensen die vriendelijk zijn, naar een plek om te blijven. Maar het boek eindigt prachtig warm - ik verklap niks.
De vloek van de vliegende olifantes is een van de vele bijzondere boeken van DiCamillo. Uiteraard merken we dat ook in de dialogen. DiCamillo-kinderen zeggen dingen als 'Ik ben op een tragisch moment van duisternis en wanhoop in een gat gevallen'. Dit keer is de hoofdpersoon verdwaalder dan ooit, maar blijkt haar beloning (en die voor de lezer) navenant. En let op de onvergetelijke bijpersonages - vintage DiCamillo!  

Dit boek werd vertaald door Harry Pallemans.

FLORA EN DE FANTASTISCHE EEKHOORN - Kate DiCamillo (Lannoo)

Hoe begint een auteur een boek? In het geval van dit recentste verhaal van de vermaarde Kate DiCamillo kan ik me voorstellen dat een aantal zeer andersoortige schepsels haar hoofd in stroomden: een meisje dat verslaafd is aan (vreemde) superheldenstrips, net als haar vader, die ze helaas wel vaak moet missen, omdat haar ouders net gescheiden zijn, dan een jongen van haar leeftijd, die niet alleen ongelooflijk wijsneuzig en belezen lijkt te zijn, maar ook nog eens tijdelijk blind is (uit keuze), verder nog een vreemde buurvrouw, een vreemde moeder, én een eekhoorn, die over superkrachten blijkt te bezitten, en... gedichten schrijft. Zie daar maar eens een boek van te maken. Maar DiCamillo heeft er wel ervaring mee en houdt de gekte in dit boek in balans. Het is een onalledaagse kinderroman geworden, voor behoorlijk belezen kinderen, met geslaagde striptekeningen die werkelijk verluchtigen. En het geheel is flink upbeat - ook fijn.


Dit boek werd vertaald door Harry Pallemans.