Wie van het werk van Alain Verster houdt (en dat doe ik zéér) zal volledig smelten als zij of hij de prenten in De koudste winter bekijkt. In dit mooi uitgegeven boek met liggend formaat krijgen zijn paginagrote taferelen veel ruimte. We zien een melancholisch jongetje dat samen met een oude man (zijn opa, waarschijnlijk) ingesneeuwd raakt in een klein huis. Omdat in het verhaal steeds gesproken wordt van 'de jongen' en 'de oude man' - zonder hun namen te noemen - is het aan de tekenaar om de hoofdpersonen dichterbij te brengen. Verster koos voor een aandoenlijk jongetje, waardoor we toegang krijgen tot niet alleen zijn uiterlijk, maar ook zijn gevoelens. Dat begint al op het omslag, waar we de jongen van achter het raam naar buiten zien staren en gaat meteen verder op de eerste prent, waar we hem in zijn kamertje op bed zien zitten, maar waarop we ook zien dat hij van strips houdt, dat hij dinosaurusspeeltjes heeft en tekeningen van paarden heeft proberen te maken. Het ietwat dystopische verhaal, dat met zeer poëtische en uitnodigende taal geschreven is, waardoor de lezer zelf veel mag invullen, krijgt door Versters details (met veel aangename rood- en oranjetinten) een geruststellende warmte mee. Hadden we bijvoorbeeld het vrolijke roodborstje op de titelpagina, dat op drie prachtig versierde theekopjes balanceert, wel opgemerkt? Dat roodborstje krijgt een belangrijke, bevrijdende functie in het verhaal, maar pas nadat we begrepen hebben dat de jongen flink gepest wordt, behoorlijk eenzaam is, dat er een hond overlijdt en dat de sneeuw zo hoog opgetast raakt dat die meer als een winterse aanval dan als een winterse bui wordt ervaren. Het rijke van dit boek zit 'm in het feit dat het verhaal zich niet meteen prijsgeeft, en dat Mortier schrijft voor de dromers. In combinatie met de passende, maar ook liefhebbende beelden van Verster levert dat een bijzonder boek op.
Bestel dit boek bij je lokale boekhandel, of hier.
