EEN TOREN VAN KOE - Pieter van den Heuvel (Gottmer)

Wat een entree maakte Pieter van den Heuvel vorig jaar in de kinderliteratuur, met De verhuisdieren, en wat jammer dat dat niet door de kinderboekenprijsjury's is gezien. Maar geen gesnif, want er kwam dit voorjaar een heel erg leuk tweede boek uit: Een toren van koe. Opnieuw een absurd prentenboek op rijm over dieren, dit keer over koeien die besluiten op elkaars rug te kllimmen en zo een heel, heel, heel hoge toren te maken. Het prentenboek in staand formaat is een uitzoomfestijn. De toren groeit en groeit en wij zien steeds meer van het weiland, de landerijen, het landschap, de ronding van de planeet en we eindigen in de ruimte. Op het eind wordt, nadat de boer dat gestapel welletjes vindt, weer teruggezoomd, en dus bevinden de koeien zich - op één na - weer in hun uitgangspositie.

Net als in De verhuisdieren valt het soepele rijm op. Er is niks aan te merken op ritme en klank, waardoor het boek weer heerlijk voorleest. Ook het plezier van Van den Heuvel toont zich opnieuw; niet alleen in het bizarre, consequent doorgevoerde uitgangspunt, maar ook door de talloze details. Let maar eens op de drie jonge ooievaartjes, of de vlinder en de spin, of de twee blauwe vogeltjes, of - alom aanwezig - de wormen. Van den Heuvel lijkt op weg om een eigen blijmoedig universumpje op te gaan bouwen, en dat valt alleen maar toe te juichen. Op naar boek drie.

48 pagina's, leeftijd: 5+. Koop dit boek bij je lokale boekhandel, of bestel het hier. 

DE VERHUISDIEREN - Pieter van den Heuvel (Gottmer)

O! Opeens is De verhuisdieren er, het debuut van tekenaar/schrijver
Pieter van den Heuvel, en wát een debuut. De bladzijden van dit prentenboek kunnen helemaal uitgevouwen worden, tot er een vier meter lange vertelling ontstaat, een vertelling die een stoet is: allerlei dieren zijn in een lange rij aan het sjouwen met huisraad, omdat er een nieuw huis betrokken gaat worden. Maar De verhuisdieren is vooral een hele serie verrassingen:

Verrassing 1: de grappen. Zo houdt krokodil een schilderij van zichzelf in zijn bek geklemd, tillen de mieren (die tussen alle andere dieren te vinden zijn) elk een blaadje, dragen de twee nijlpaarden behalve de tv en hun eigen koffers ook de walvis, de giraf draagt laarsjes, de kameel een cactus - er komt geen einde aan de geestige voorbeelden.
Verrassing 2: de tekst. Die rijmt en dat is technisch góéd gedaan (vaak hakkelt een rijmende prentenboektekst nogal). Deze zinnen zullen al snel door kinderen uit het hoofd opgezegd worden, daar nodigen ze door ritme en cadans meteen toe uit..
Verrassing 3: de plot. Er zit ook nog eens een bijzonder komisch einde aan dit stapelverhaal. Dat einde kondigt zich in de tekeningen al aan, maar doet je, als je daar bent aanbeland, alsnog in de lach schieten.
Verrassing 4: de tekeningen. Tegen een witte achtergrond waarop we alleen de contouren van de andere huizen in de straat zien (slimme visuele keuze) zien we de dieren realistisch, maar fijnzinnig gearceerd. Van den Heuvels stijl doet zowaar een beetje denken aan die van grootmeester Maurice Sendak.

Dus ja: o! Wat een entree van nieuwkomer Pieter van den Heuvel! Nou, nieuwkomer... eerder maakte hij dit boek. Maar een kinderliteratuurnieuwkomer is hij wél en daar kunnen we alleen maar heel blij mee zijn. 

Leeftijd: 4+
Bestel dit boek bij je lokale boekhandel, of anders hier.